مقایسه دیسک حالت جامد با هارد دیسک سنتی

مشخصات رابط، تعاریف، عملکردها و روش‌های استفاده از درایوهای حالت جامد تقریباً مشابه دیسک‌های سخت معمولی است، و شکل و اندازه آن اساساً مشابه دیسک‌های سخت 2.{2}}اینچی معمولی است.

دیسک حالت جامد دارای ویژگی های خواندن و نوشتن سریع، وزن سبک، مصرف انرژی کم و اندازه کوچک است که هارد دیسک مکانیکی سنتی فاقد آن است و معایب آن نیز مشهود است. اگرچه IDC معتقد است که SSD وارد جریان اصلی بازار ذخیره سازی شده است، اما قیمت آن هنوز نسبتاً گران و ظرفیت آن پایین است. هنگامی که سخت افزار آسیب دیده است، بازیابی اطلاعات دشوار است. و برخی افراد فکر می کنند که دوام (عمر) درایوهای حالت جامد نسبتاً کوتاه است.

عوامل اصلی موثر بر عملکرد دیسک حالت جامد عبارتند از: چیپ اصلی، رسانه فلش NAND و سیستم عامل. تحت شرایط مشابه بالا، این که از کدام رابط استفاده می شود ممکن است بر عملکرد SSD نیز تأثیر بگذارد.

رابط اصلی SATA است (شامل 3 گیگابیت بر ثانیه و 6 گیگابایت بر ثانیه) و SSD با رابط PCIe 3.{3}} نیز موجود است.

با توجه به طراحی متفاوت و اصل خواندن و نوشتن اطلاعات بین SSD و دیسک معمولی، ساختار داخلی SSD نیز بسیار متفاوت است. به طور کلی، ساختار دیسک حالت جامد (SSD) نسبتا ساده است و همچنین می توان آن را جدا کرد. بنابراین، اکثر مقالاتی که معمولاً در مورد ارزیابی عملکرد SSD می بینیم با نقشه های جداسازی داخلی SSD ها همراه است.

برعکس، برای دیسک‌های مکانیکی معمولی، خواندن و نوشتن داده‌ها به جریان هوای تولید شده توسط چرخش پرسرعت دیسک برای بلند کردن سر مغناطیسی تکیه می‌کند، به طوری که سر مغناطیسی بدون تماس بی نهایت به دیسک نزدیک می‌شود. موتور پله ای هد مغناطیسی را برای خواندن داده های تغییر خط هدایت می کند. بنابراین ساختار داخلی آن نسبتاً پیچیده و دقیق است و به طور کلی مجاز به جداسازی آن نیست. پس از جداسازی دستی، به احتمال زیاد باعث آسیب رساندن به دیسک می شود و باعث می شود دیسک به طور عادی کار نکند. به همین دلیل است که هنگام ارزیابی دیسک، نمی‌توانیم نقشه جداسازی دیسک را ببینیم.